AMBROSE CHETTIAR

कळ लेकराची कळ ज्याला का लागली त्यालाच ती कळं आणि नाही वळं ईतरास ज्याचा गोळा गेला त्यालाच विचारा मुखी नाही शब्द काय बोला डोळा नाही पाणी मेली आस लेकराची कळ ज्याला का लागली त्यालाच ती कळं आणि नाही वळं ईतरास   *©अँब्रोस चेट्टियार*

 निसर्ग  खचला गं बाई खचला  खचला गं बाई खचला  एक थोराड बंगला  खचला गं बाई खचला  हम्म्म ssss

  प्रकृतीची भेट त्या नऊ दहा महाद्वारांपेक्षा अधिक उणे घेऊन अवतरलेली कोणतीही मानवरूपी शक्ती सृजनक्षम नसते कोणीही मानव मौल्यवान धातूचे अंक वा आंतरिंद्रीयादी विशेष घेऊन लेवून जन्माला येत नसतो. लांबी, रुंदी, उंची, रंग,रूप आदी ह्यातच काय तो दृश्यमान फरक मात्र विशेष अंग ह्या व्यतिरिक्त कोणास नाही आपल्या मेंदूने, आपल्या प्रयत्नाने, चिकाटी यत्नाने जो तो होतो विशेष अन्य काही स्पर्श त्यास नाही कळते हे ज्यास जितके तो जाणतो निर्वाणा होऊन जन तो तारी तितकाच को शहाणा येणे जाणे प्रकृतीचा खेळ जिवाची निवड जिवाचा मेळ होऊन मदांध भूपती बांधी मुठीत वेळ सरते क्षणी त्या उमगे हाताशी उरला काळ क्षण एक एक वाटे तो प्राप्त ज्यास ज्ञान उद्धारुनी जगास मिळवोनी समाधान करुणा दया नी शांती शिकवीत जात आहे प्रकृतीची भेट मनुजा प्रकृतीस देत आहे      *©अँब्रोस चेट्टियार*

🙏 पँडेमिक काळात एक भर ओसरल्यावर लवकरच शाळा सुरू होणार हा आनंद अवर्णनीय असा होता. पालकांनाच शिक्षकांना केव्हा एकदा भेटतो पाहतो असे झाले होते. ऋणानुबंधाच्या इतक्या रंगीबेरंगी चित्रांनी नटलेला असा हा काळ होता. मग विद्यार्थ्यांचे काय झाले असेल ? याची आपण कल्पना करू शकतो.  विद्यार्थी आणि शिक्षक    हा एक वेगळाच संबंध मुलांच्या मनाच्या कोपऱ्यात घर करून असतो. आपल्या शिक्षकांना इतक्या कालावधीनंतर भेटायची आतूरता शब्दांत बांधता येणे तसे अवघडच. तसेच शाळा, शाळेची इमारत जिथे पाहायला दुर्मिळ झाली होती तिथे शिक्षक, शिक्षकेतर कर्मचारी आणि प्राचार्य सर्वांना केवळ पाहता येणे हाच काय तो एक मोठा सोहळा बनला होता. आणि सर्वच कसे हळवे झाले होते.  त्याचे चित्र रेखाटण्याचा प्रयत्न येथे कवीने केला आहे. जरूर पाहावे आणि आपलेही अनुभव सामाईक करावे. हा काळ पाहिलेल्या आपल्या पिढ्यांकरिता हा एक  मोठा धडा बनून राहिला आहे . खचितच सर्व सहृदय जन नखशिखांत हादरले होते आणि बदललेलोही आहोत. सर्वांना उत्तम आयुरारोग्य आणि अभिष्ट चिंतून ही रचना सादर करत आहे. माया फुलली शाळा चल बाळा गोपाळांचा जमला...

 तळ नितळ स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे  तेथे नाही कुणी बागडत जळ, फळ, नीरन डहुळलेले  स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे कोलाहल तो उभा बाह्हत:  अंतरी ती शांतता  हास्यविनोदी नाही खेळ नाही गे हृदयात  स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे आरपार दिसते मजला  केवळ स्वच्छ स्वच्छ अडवाया दृष्टी नाही  कोणी तिथे इवलाले स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे सुख पावे ते पाहुन डोळा  जगी चालला लेकुरमेळा अंतरीपरी सर्व रिते ते रिताच मेळा खेळा  स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे येणे एकल, जाणे एकल  दरम्यान कुणी ना साथी केवळ डोळा वाटेवरी शोधतो  पाऊल ते इवलाले... स्वच्छ नितळ गे माये  तळ माझे हृदयीचे      *अँब्रोस चेट्टियार* बोट धराया यावे यावे  वाटे 

आणखी एक oven fresh रचना अरे पावसा अरे पावसा असा कसा आडवा तिडवा पडतोस तू अरे पावसा सांग मला हळूच कानात माझ्या गुपित दोघात राहिल आपल्या आनंदाने हुंदडून उड्याच मारतोस की गडगडाटा मागून रडतोस तू अरे पावसा सरी वर सरी आणि धारे वर धार अंत नाही तुझ्या बाबा पडण्याला फार अरे पावसा पाहिले मी पहिल्यांदा जेव्हा तुला रे अलगद मोरपीस भासलास तू अरे पावसा तुझ्या रुपाचे मी काय गुण गाऊ सगळ्यांना वाटतोस हवासा भाऊ पण एक सांगू का रे समजून घे रे तुझ्यामुळे झाला खूप मोठा पसारा भिजताना पाहिले मी भो भो नी माऊ एक छत आणि ते गळणारे होते त़्या खाली तरी कुटुंब राहत होते त्यांनीच दिलाय बरंका दोघांना आसरा अरे पावसा अरे पावसा एक मात्र खरे की तू हवासाच असतो आणि मग हलकेच नकोसा ही होतोस वाईट वाटून घेऊ नको आपण दोघे मित्र एकमेकांशी गट्टी आपली नेहमीचे सूत्र शाळा सुटून उशीर झाला जायला हवे घरी खेळत असेल पावसात आईला खातरी चल चल वेगे वेगे घरी माझ्या जाऊ तू आपला बाहेरच थांब आणतो तुला खाऊ अरे पावसा ..     *©अँब्रोस चेट्टियार*

कुणाच्या खांद्यावर कुणाच्या खांद्यावर वर कुणाचे ब्वा डोके कुणाच्या डोस्क्यात ब्वा मेंदू कुणाचे कुणाच्या तोंडात ब्वा जीभ कुणाची नीट पहा म्हणजे कळेल काय झाली गोची  मला काय त्याचे सूर जिकडे तिकडे दिसतो फुटेल तुमचा ऊर मात्र असे नाटक वठते चांगला दिसला जाणवला की  लगेचच कुंपण सत्याला गाडून पुन्हा  पाढे पंचावन्न यांचे रडगाणे कधी  संपतच नसते  गरिबाच्या तोंडाला  कोण पाने पुसते गाजावाजा मोठा होतो कार्य नाही दिसत  ओंजळीत येईल कसे आडात नाही असत भूतदया बंधुभाव  जो कोणी जगतो जो तो उठतो उपटसुंभ त्याला प्रश्न करतो डोळ्यावर घालून बसती  तलम रेशमी झापड उल्लेख त्याचा कोणी करता  होती तीळपापड  ज्यांच्या साठी राबतात  सज्जनाचे हात सोडून दुज्या भित्रे स्वार्थी  मूर्ख देती साथ.....    *© अँब्रोस चेट्टियार*

नुकतीच झालेली अगदी ओव्हन फ्रेश रचना 😊🙏😊🙏😊🙏😊 आशीर्वाद असू द्यावात 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 बुट्टी आज म्हणे पावसाची गंमतच झाली येतो येतो म्हणून त्याने बुट्टीच केली कारे बाबा असे केलेस आईने विचारता सर्व मुलांना सुट्टी जाहीर असे झाला बोलता स्मित करून मायेने त्याच्या कडे पाहिले टपली मारून अलगद कुशीतच घेतले सर्व मुलांच्या मनातले आई होती जाणून अशा वेळी आईची कूस लागते म्हणून गप्पा गोष्टी दोघांच्या खूप होत्या झाल्या आईने शिस्तीचा मग एक धडा दिला काहीही झाले आणि ऐकले काही आपण बाळा वाट आपली सोडायची नाही बाळाने उमजून मर्म हलकेच उठला मोठा नाही पण सरसर-रिमझिम बरसून आला   *©अँब्रोस चेट्टियार*